Het schilderij omhult de toeschouwer in een dromerige atmosfeer waarin alles lijkt te bloeien onder de zachte aanraking van zonlicht. Een vrouw staat elegant in het midden, haar witte jurk vloeit moeiteloos met de bries; de lichte stof vangt het licht, waardoor er een halo-effect rondom haar figuur ontstaat. In haar hand houdt ze een delicate groene paraplu die het zonlicht omleidt en een stralende gloed uitstraalt. De achtergrond, geschilderd met zachte penseelstreken van blauw en witte wolken, contrasteert prachtig met de aardetinten van het gras hieronder, en smelt naadloos samen.

De techniek van de kunstenaar is zowel energiek als teder, en geeft het werk een energie die beweging creëert; het hoge gras lijkt te deinen alsof het danst op de maat van de vrouw, waarmee de toeschouwer wordt uitgenodigd om deel uit te maken van deze pastorale scène. Monet's kleurkeuze—luxueuze groenen en zachte wits tegen een stralende blauwe lucht—roept gevoelens van rust, vrijheid en vreugde op, en brengt ons naar een serene momenten van ontspanning in de natuur. Dit werk, dat is gemaakt tijdens een periode van verkenning van schilderen in de openlucht, belichaamt de speelse natuur van het impressionisme en benadrukt de schoonheid die in het dagelijks leven wordt gevonden en het constant veranderende licht van de natuur.