Deze delicate potloodschets vangt een verfijnd portret van een vrouw die elegant zit, verzonken in overdenking. De kunstenaar gebruikt subtiele, vloeiende lijnen die moeiteloos de contouren van haar sierlijke figuur tekenen, met bijzondere aandacht voor haar gebogen hoofd en hand die dicht bij het gezicht rust. De compositie is minimalistisch, met zachte, suggestieve krommingen die een gebogen stoel en een vloeiende jurk suggereren, en zo een intieme en introspectieve sfeer creëren. Het beperkte kleurenpalet—grafiet op een vergeeld witte achtergrond—benadrukt de vergankelijke en breekbare aard van het moment, als een fluistering van stilte die de kijker uitnodigt haar gedachten en emoties te overdenken.

De technische vaardigheid komt tot uiting in zelfverzekerde maar zachte potloodstreken, die een sobere lijnvoering combineren met expressieve details, vooral in het haar en de subtiele gelaatsuitdrukkingen. Dit werk illustreert de elegantie en psychologische diepte van de portretkunst aan het eind van de 19e eeuw. Het voelt als een vluchtige blik op een privé mijmering, die zowel de charme als de subtiele melancholie van het model vastlegt. Het algehele effect is teder en evocatief, een bewijs van de meesterlijke balans van de kunstenaar tussen eenvoud en emotionele resonantie.