De scène speelt zich af in een verlaten landschap, de aarde is een palet van bruin en oker, wat wijst op een harde en meedogenloze omgeving. Het brandpunt is de gevallen figuur, een massa rijke gekleurde stoffen en texturen—een rode jas, een kledingstuk met gouden patronen en het felle wit van een overhemd—wat wijst op een eens bruisend leven, nu gedoofd. De compositie trekt het oog naar beneden, naar de tragedie, het lichaam ligt op de grond en een dunne, karmozijnrode bloedlijn vormt een scherp contrast met het stoffige terrein.

In de verte, onder een sombere hemel, voegt de suggestie van andere figuren en structuren context toe aan de verhaallijn. De kunstenaar gebruikt vakkundig licht en schaduw om het drama te versterken en een sombere stemming over de gebeurtenis te werpen. De penseelstreken zijn krachtig en expressief, wat bijdraagt aan de emotionele intensiteit van de scène. De hardheid van de omgeving, gecombineerd met het dramatische gebruik van kleur en licht, creëert een sterk gevoel van verlies en de onvermijdelijke confrontatie met de sterfelijkheid. Het algehele effect is een aangrijpende weergave van menselijk drama in een brute wereld.