In deze aangrijpende scène worden we getransporteerd naar een bescheiden timmerwerkplaats, waar de tijd lijkt te vertragen terwijl we getuige zijn van een tedere moment binnen de Heilige Familie. De figuren zijn kunstig gedetailleerd en stralen warmte en emotie uit; Jozef, met zijn gereedschap in de hand, leidt de jonge Jezus, die gefascineerd is door het creatieproces. Maria, gewikkeld in haar bescheiden kleding, buigt zich naar voren om haar zoon te omarmen, en straalt een moederlijke gratie uit die bijna tastbaar is, alsof wij ons ook in haar liefde willen wikkelen.

De compositie trekt onze blik naar de details van het houtwerk, waardoor de scène realiteitszin uitstraalt. Elke beitelstreek en splinter wordt in ons gedachten levendig; we kunnen bijna de zachte geluiden van het vormgeven van hout horen. Millais maakt gebruik van een rijke kleurenpalet: aardse bruintinten en levendige rode tonen roepen de degelijkheid van de werkplaats en de nabijheid van de familie op. Deze intimiteit contrasteert met de schaduwen die op de muren van de werkplaats worden geworpen, wat zowel de banaliteit als de diepte van het dagelijkse leven suggereert. De emotionele impact is aanzienlijk; het laat ons nadenken over de heiligheid van deze familiebanden tegen de achtergrond van dagelijks werk, waardoor onze gevoel voor geschiedenis en eerbied voor het goddelijke wordt aangeraakt.