Dit aquarel vangt de essentie van een oriëntalistisch landschap; een zonovergoten uitzicht ontvouwt zich voor ons, boordevol leven en beweging. De bekwame hand van de kunstenaar is duidelijk zichtbaar in de losse, maar precieze penseelstreken. De compositie is verdeeld in horizontale banden: een voorgrond van zandgrond en een reflecterend water, een centrale strook van groene vegetatie en figuren, en een achtergrond van verre, nevelige bergen. De lucht, een doek van gedempte tonen, suggereert een warme, mogelijk bewolkte dag.

De kunstenaar maakt op meesterlijke wijze gebruik van een beperkt palet van aardetinten en zachtblauw, waardoor een gevoel van rust en nostalgie ontstaat. Het algehele effect roept de romantische charme van het Oosten op, een plek van mysterie en tijdloze schoonheid. Het is alsof je bijna het zachte klotsen van het water en het gemurmel van de arbeiders kunt horen, aangetrokken door de stille symfonie van kleuren en licht. Er is een aura van eenvoud en vrede in het kunstwerk. Dit maakt het tot een uitstekend landschap.