Deze indringende scène toont een massieve rots waarop een groep gebouwen zich fragiel vastklampt. De volle, losse penseelstreken typerend voor Goya vangen de ruwe textuur van de rots en de grove architectuur. Een schemerige, bijna spookachtige nevel omhult de voet, waar schaduwen van mensen zich verzamelen – mogelijk in een ritueel of gespannen sociale situatie. Drie witte vogels vliegen met uitgespreide vleugels door de diepblauwe lucht, symbool voor vrijheid of hoop. Het contrast tussen de zware massa van de rots en de lichte beweging van de vogels creëert een mysterieuze spanning die de stad erboven zowel als vesting als kwetsbare toevluchtsoord neerzet.

Het kleurenpalet is donker maar rijk, met ochertinten, umber en vurige roodachtige accenten die lijken te wijzen op vuur of onrust onder dit fragiele toevluchtsoord. De compositie balanceert de massieve rots met de poëtische beweging van de vogels, en verwijst naar de historische context van Goya’s tijd – sociale onrust, dreiging van vernietiging, maar ook de veerkracht van leven en beschaving op deze geïsoleerde burcht.