Ten sugestywny obraz ukazuje spokojną chwilę odpoczynku pod rozłożystym drzewem niedaleko Wenecji, gdzie mała grupa ludzi gromadzi się w cieniach. Po prawej stronie artysta delikatnymi pociągnięciami pędzla tworzy miękką, zapraszającą atmosferę. Postacie, wykonane w impresjonistycznym stylu, zdają się być zanurzone w cichej rozmowie lub zamyśleniu, a ich kolorowe stroje kontrastują z zielenią trawy i liści. Kompozycja naturalnie prowadzi wzrok od spokojnej grupy w lewo, gdzie migoczący ciek wodny odbija miękkie błękity nieba.

W tle rozciąga się Wenecja ze swoim charakterystycznym dzwonnicą i kopułami wynurzającymi się na tle eterycznego nieba. Użycie światła i cienia delikatnie rozmywa miasto, przywołując senne, niemalże wspomnienie. Paleta barw oparta jest na delikatnych odcieniach niebieskiego, zieleni i złota, sugerując ciepły, słoneczny dzień z lekką bryzą, która napełnia scenę spokojem i ponadczasowym pięknem. Pociągnięcia pędzla są żywe, lecz kontrolowane, równoważąc szczegółową aktywność ludzką, płynność wód i solidność architektury. Dzieło to jest poetyckim hołdem dla spokoju natury w towarzystwie człowieka, łącząc intymność postaci z majestatycznością weneckiego pejzażu.