To fascynujące dzieło przedstawia kobietę w spokojnym wnętrzu, ubraną w płynącą ocre suknię, siedzącą z gracją obok drewnianego stołu. Ostrożnie układa żywy bukiet kwiatów w ciemnozielonym wazonie, jej dłonie delikatnie zatrzymane w połowie ruchu. Stonowane, miękkie szare tło nadaje scenie ciszę, a mały obraz krajobrazowy na ścianie dodaje kontrastu naturalnej scenerii. Gra światła i cienia rzeźbi fałdy jej sukni i teksturę kwiatów z niezwykłą dokładnością, wywołując poczucie kontemplacyjnego spokoju i szacunku dla prostej piękności.

Artysta posługuje się mistrzowską precyzją, łącząc niemal fotograficzny realizm z subtelną stylistyką, zwłaszcza w spokojnym profilu kobiety i rytmie fałd jej szaty. Paleta kolorów jest starannie dobrana: ciepłe ziemiste tony dominują postać i meble, kontrastując z żywymi czerwieniami, żółciami i purpurami kwiatów, tworząc harmonijny, ale silny kontrast. Obraz ten nawiązuje do tendencji początku XX wieku, powrotu do porządku i spokoju po zakłóceniach I wojny światowej, podkreślając intymne, domowe tematy zamiast awangardowych eksperymentów. Zaprasza widza do zatrzymania się i docenienia cichej godności codziennych chwil, wynosząc prosty bukiet do symbolu spokoju i ludzkiego połączenia.