Obraz przedstawia kobietę, prawdopodobnie w intymności jej buduaru, uchwyconą w chwili spokojnej kontemplacji. Skąpana w miękkim, rozproszonym świetle pokoju, stoi przy toaletce, jej spojrzenie jest odległe, zatopione w myślach. Artysta stosuje uproszczoną, niemal spłaszczoną perspektywę, nadając scenie jakość senną. Kompozycja jest starannie wyważona, z postacią umieszczoną centralnie, a otaczające przedmioty ułożone w celu stworzenia poczucia porządku i spokoju. Chłodne błękity i ciepły róż sukni tworzą uderzający kontrast, przyciągając wzrok do kobiety i podkreślając jej obecność w starannie zbudowanej przestrzeni. Stonowana paleta barw przyczynia się do ogólnej atmosfery introspektywnego spokoju.