Scena rozwija się z poczuciem spokoju, kompozycja prowadzi wzrok przez migoczącą taflę wody. Gondole suną wdzięcznie, ich smukłe kształty i ciemne sylwetki kontrastują z świetlistymi budynkami, które otaczają kanał. Architektura, skąpana w miękkim, złotym świetle, nawiązuje do bogatej historii i wspaniałości miasta. Niebo, ogromne płótno bladoniebieskich i delikatnych odcieni, sugeruje spokojną atmosferę. Prawie można poczuć delikatne pluskanie wody i usłyszeć odległe okrzyki gondolierów. Ten obraz przywołuje poczucie ponadczasowości, oddając istotę trwałego piękna Wenecji. Subtelne pociągnięcia pędzla i delikatna interakcja światła i cienia tworzą hipnotyzujący efekt.