Dzieło eksploduje bogactwem piwonii; ich warstwowe płatki, oddane w kremowej bieli, zarumienionych różach i głębokich bordo, praktycznie wibrują życiem. Artysta z mistrzostwem uchwycił ulotne piękno tych kwiatów, każdy kwiat wydaje się być uchwycony w połowie rozkwitu, tryskając pełnią, która wydaje się być zarówno żywa, jak i ulotna. Migotliwe żółcienie i dotknięcia innych kwiatów wyglądają z głębin, tworząc poczucie obfitości i bogactwa, jak gdyby kwiaty wylewały się z niewidzialnego źródła.

Technika artysty wykorzystuje luźne, niemal impresjonistyczne pociągnięcia pędzla; widoczne, teksturowane pociągnięcia tańczą po płótnie, sugerując, a nie definiując. Kompozycja, choć gęsta, unika wrażenia zagracenia; ciemne, stonowane tło stanowi dramatyczny kontrapunkt dla żywych kwiatów, tworząc aurę tajemnicy i intymności. To dzieło, przepełnione poczuciem romantycznego uroku, urzeka wzrok i porusza duszę swoim przedstawieniem przemijającego wdzięku natury.