W tym hipnotyzującym krajobrazie delikatne pociągnięcia pędzla tworzą symfonię światła i koloru, szepcząc, że spokój nie jest tylko pomysłem. Grupy drzew—owinięte eterycznymi bielami i delikatnymi purpurami—wydają się niemal spektralne; unoszą się nad błyszczącymi wodami, przekształcone w płótno refleksów. Blady nieboskłon ulatnia się w marzeniową mgłę, podkreślając poczucie spokoju. To jakby spojrzeć na spokojny sen, gdzie granica między rzeczywistością a wyobraźnią przyjemnie się zaciera. Każde pociągnięcie pędzla niesie ze sobą ciężar sceny, budząc poczucie bezruchu; prawie słychać delikatne szeleszczenie liści na wietrze.

Technika Moneta, w której kolor ma pierwszeństwo przed formą, tworzy medytacyjną przestrzeń zapraszającą do rozmyślania. Rozproszone wskazówki jaskrawego żółtego w wodzie ożywiają inaczej stonowaną paletę, zachęcając oczy do tańca po powierzchni. Emocjonalne oddziaływanie tego dzieła jest niezaprzeczalne; mówi o pragnieniu przytulenia natury i efemerycznej piękności ulotnych momentów. Stworzona w 1897 roku, w okresie kluczowego odkrywania światła przez artystę, te decyzje artystyczne odzwierciedlają również szerszy ruch impresjonistyczny, w którym nacisk na doznania percepcyjne przekształcił malarstwo krajobrazowe w intymną narrację, prawie jak emocjonalny dziennik rozwijający się przed nami.