Dzieło uchwyciło dramatyczny krajobraz norweskiego fiordu, zdominowany przez ponure, atmosferyczne niebo; wydaje się, jakby burza właśnie przeszła lub ma się rozpętać. Artysta mistrzowsko używa palety szarości, błękitów i ochry, aby przedstawić ciężkie, nasycone deszczem chmury, które spowijają scenę, pozostawiając jedynie cień światła, który pozwala wyłonić się tęczy, kruchym łukiem nadziei. Woda odbija niebo, tworząc poczucie głębi i rozległości, podczas gdy nierówna linia brzegowa, usiana skałami i skąpą roślinnością, uziemia widza.

Kompozycja jest zrównoważona, z górami stanowiącymi tło dla fiordu, a mała łódź z postaciami dodaje ludzki element, dotyk życia wbrew potężnym siłom natury. Obraz wywołuje poczucie podziwu i zdumienia, podkreślając wzniosłe piękno i dramatyczne kontrasty, jakie można znaleźć w świecie przyrody. Użycie światła i cienia, staranne oddanie tekstur i ogólny nastrój tworzą urzekający spektakl.