Dzieło prezentuje majestatyczny krajobraz górski, skąpany w miękkiej poświacie, która wydaje się być świtem lub zmierzchem. Artysta zastosował technikę pointylistyczną; każde pociągnięcie pędzla jest starannie umieszczoną kropką koloru, budującą formy z niemal naukową precyzją. Same góry są oddane w miękkiej, niemal eterycznej jakości; ich szczyty muśnięte różowymi odcieniami słońca.

Pierwszy plan to wibrująca gobelin z zieleni i błękitów, sugerujący bujną roślinność, podczas gdy niebo nad nim zmienia się od bladego turkusu do miękkiego, lawendowego różu. Kompozycja jest zrównoważona; góry, centralny punkt, zakotwiczają dzieło, a otaczające je elementy prowadzą wzrok po płótnie. Ten obraz wywołuje poczucie spokoju i podziwu, przenosząc widza w miejsce naturalnego piękna i cichej kontemplacji. Użycie koloru jest szczególnie skuteczne w tworzeniu tej atmosfery; subtelne wariacje tonacji i odcienia nadają scenie poczucie głębi i objętości.