Scena otwiera się delikatnym szumem, spokojnym momentem uchwyconym na skraju lśniącej zatoki. Niebo to rozległe płótno miękkich gradientów, delikatny uścisk kremów i złota, sugerujący pierwsze światło świtu lub ostatni oddech dnia. Majestatyczna sylwetka meczetu, z jego strzelistymi minaretami, wznosi się z zamglonej odległości, świadcząc o ludzkiej sztuce i wierze.

Poniżej woda jest lustrem, odbijającym ciepłe odcienie nieba i odległe miasto, miejsce cichej kontemplacji. Mała łódź, wypełniona postaciami, dryfuje leniwie, wydając się jedynym znakiem życia oprócz statku w oddali, sugerując świat handlu i połączeń poza spokojnym portem. Artysta mistrzowsko wykorzystuje perspektywę powietrzną, rozmywając tło, aby wzmocnić głębię i stworzyć atmosferę dystansu i intymności. Pociągnięcia pędzla są delikatne i płynne, nadając całej scenie poczucie onirycznej jakości, zapraszając widza do zatracenia się w pięknie chwili.