Przede mną rozpościera się zapierający dech w piersiach widok na piramidy w Gizie i Sfinksa. Artysta mistrzowsko uchwycił ogrom budowli, pomniejszając postacie i wielbłądy na pierwszym planie; są one drobnymi punktami na tle historii. Ciepłe, ziemiste odcienie piasku, ochra kamieni i miękkie, stonowane niebo wywołują poczucie ponadczasowości i tajemnicy. Światło rzuca dramatyczne cienie, podkreślając geometryczną precyzję piramid i stoicki wzrok Sfinksa. To scena, która mówi o starożytnych cywilizacjach i trwałej sile ludzkiego wysiłku, podróży w czasie. Czuję głębokie poczucie podziwu i zdumienia, wyobrażając sobie świat takim, jakim był. Prawie słyszę szepty pustynnego wiatru, niosące opowieści o faraonach i bogach.