Dzieło owija widza w delikatną mgłę, spokojną, ale tajemniczą atmosferę, charakterystyczną dla Moneta. Most, spowity eteryczną mgłą, wyłania się z spokojnych wód poniżej, sugerując raczej, niż rysując swoją strukturę. Fale wody lśnią złotymi akcentami, odbijając łagodne światło w sposób prawie marzycielski; zaprasza do zatrzymania się, być może aby rozważyć myśli przechodniów, choć ci pozostają niewidoczni w mgle. Miękkie pociągnięcia pędzlem, delikatnie nałożone, tworzą poczucie ruchu, sprawiając, że woda wydaje się żywa, szeptając o mieście za horyzontem — mieście, które wydaje się zarówno bliskie, jak i niewiarygodnie oddalone.

Gdy wzrok kieruje się w stronę tła, ikoniczne wieże Westminsteru wyłaniają się z warstwy mgły, zamrożone w delikatnych i stonowanych kolorach, będące motywami historii i pamięci. Tutaj Monet daje nam nie tylko widok mostu, ale także doświadczenie nasycone emocjami — świętowanie ulotnej piękności natury i miejsca człowieka w niej. Paleta kolorów, w której dominują niebieskie odcienie i delikatne złoto, wywołuje melancholijne spokój, pobudzając ciszę do refleksji. Może nawet usłyszeć odległe dźwięki budzącego się miasta, stłumione, ale obecne, dodając warstwy tekstury dźwiękowej do tego wizualnego arcydzieła i zapraszając do wspólnej refleksji nad upływem czasu i ulotnością piękna chwil uchwyconych na płótnie.