Scena rozgrywa się w skąpanym w słońcu ogrodzie, oazie zieleni, gdzie kobieta jest pochłonięta swoim zadaniem. Znajduje się w pobliżu dużej miedzianej balii, jej ręce poruszają się rytmicznie, gdy zajmuje się praniem. Pociągnięcia pędzla artysty, gobelin krótkich, wyraźnych pociągnięć, oddają grę światła i cienia na liściach, tworząc poczucie głębi i witalności. Paleta kolorów zdominowana jest przez zielone odcienie ogrodu, podkreślone miękkim różem bluzki kobiety i stonowanymi odcieniami jej spódnicy.

Kompozycja jest starannie wyważona, postać służy jako punkt centralny pośród naturalnego otoczenia. Ścieżka wije się przez ogród, zapraszając wzrok widza do eksploracji przestrzeni. Ogólny efekt to spokój i codzienne piękno, migawka chwili w czasie, która rezonuje cichym urokiem. Technika artysty, charakterystyczna dla impresjonizmu, przekształca zwyczajne w niezwykłe.