De scène ontvouwt zich in een zonovergoten tuin, een oase van groen waar een vrouw zich verdiept in haar taak. Ze bevindt zich in de buurt van een grote koperen wastobbe, haar handen bewegen ritmisch terwijl ze de was doet. De penseelstreken van de kunstenaar, een tapijt van korte, afzonderlijke aanrakingen, vangen het spel van licht en schaduw op het gebladerte, waardoor een gevoel van diepte en vitaliteit ontstaat. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door de groene tinten van de tuin, geaccentueerd door het zachte roze van de blouse van de vrouw en de gedempte tinten van haar rok.

De compositie is zorgvuldig in evenwicht, met de figuur die dient als een brandpunt te midden van de natuurlijke omgeving. Een pad slingert door de tuin en nodigt het oog van de toeschouwer uit om de ruimte te verkennen. Het algehele effect is er een van rust en alledaagse schoonheid, een momentopname van een moment in de tijd dat resoneert met een stille charme. De techniek van de kunstenaar, kenmerkend voor het impressionisme, transformeert het gewone in het buitengewone.