Obraz zanurza nas w scenie nieokiełznanej natury; strumień wody spada kaskadami po nierównych skałach, tworząc symfonię białej piany na tle ziemistych tonów krajobrazu. Zniszczona drewniana konstrukcja, prawdopodobnie młyn lub skromne mieszkanie, niepewnie trzyma się krawędzi, a jej pokryty mchem dach wskazuje na wilgoć i dzikość tego miejsca. Artysta w mistrzowski sposób wykorzystuje światło i cień, a ciemne, ponure niebo nad głową wyraźnie kontrastuje z jasną, pędzącą wodą.

Kompozycja jest dynamiczna, oko przyciąga wir wody, a następnie wznosi się ku odległym szczytom, ledwo widocznym przez burzową atmosferę. Użycie impasto i pociągnięć pędzla tworzy poczucie ruchu i faktury; prawie czuję rozprysk wody na twarzy. Samotna postać stoi na moście, mała sylwetka, która dodaje poczucia skali rozległości sceny. Kontekst historyczny sugeruje romantyczną wrażliwość, celebrację potęgi i piękna natury oraz odniesienie do wzniosłości.