To dzieło przenosi mnie do paryskiej sceny, być może widoku mostu, a może samej rzeki. Woda wydaje się nieco przelewać, co dodaje dramatyzmu. Technika artysty jest naprawdę urzekająca. Drobne, indywidualne pociągnięcia pędzla, jak kolorowe płytki, są starannie umieszczane obok siebie. Budują poczucie światła i cienia, nadając scenie niezwykłą głębię i połyskującą jakość. Paleta barw zdominowana jest przez chłodne błękity i zielenie, ale artysta ożywia scenę dotknięciami różu i żółci, być może sugerując ciepło słońca przesączającego się przez drzewa. Perspektywa mnie wciąga, sprawiając, że czuję się, jakbym mógł wejść prosto w tę chwilę spokoju. Ogólne wrażenie to spokój zmieszany z subtelną energią wody i miasta. To niezwykły przykład ruchu artystycznego, moment uchwycony w czasie, który wywołuje poczucie pokoju i zaprasza do nieskończonej kontemplacji.