Spokojna, oświetlona słońcem droga wiejska delikatnie rozciąga się ku horyzontowi, otoczona rzadko rosnącymi drzewami i otwartymi polami pod jasnym, bladym niebem. Kompozycja oparta jest na wyraźnym podziale poziomym: na pierwszym planie widoczna jest jasna droga z niebieskimi cieniami, dalej rozciągają się zielone połacie i zabudowania wiejskie na horyzoncie. Z dalekiej wioski unosi się delikatny dym, sugerując spokojną obecność ludzkiego życia. Artysta zastosował luźne, impresjonistyczne pociągnięcia pędzla, które oddają światło i wiatr spokojnego popołudnia. Paleta barw jest stonowana, ale świeża, z dominującymi zieleniami, brązami i błękitami. Obraz emanuje spokojem i ciszą wiejskiego krajobrazu, łącząc realizm obserwacji z artystyczną wolnością koloru i faktury pod koniec XIX wieku.