Ten szkic oddaje subtelność i wyrafinowanie eleganckiej kobiety, przedstawionej za pomocą płynnych i pewnych pociągnięć, które ożywiają rysunek. Artysta używa delikatnej palety ciepłych brązów, sepii oraz bieli podkreślającej fakturę włosów i lekkość garderoby. Kompozycja balansuje pomiędzy światłem a cieniem; wokół postaci wiją się linie, nadając ruch i głębię, jakby lekki powiew wiatru poruszał fałdami sukni.

Jej wzrok zwrócony ku górze spotyka się z widzem z melancholią i gracją — wyraz twarzy łączy tęsknotę z cichą godnością. Technika łączy szczegółowe odwzorowanie twarzy z luźniejszym, impresjonistycznym oddaniem ciała i tła, tworząc emocjonalne napięcie pobudzające do refleksji. Ten portret to nie tylko studium linii i formy, lecz także intymne spojrzenie na wrażliwą estetykę początku XX wieku.