Spójrz na urzekający widok uchwycony w tym dziele, gdzie wieczorne objęcia stają się dramatyczną grą światła. Wybrzeże, przyozdobione majestatycznymi klifami, stanowi naturalny łuk prowadzący do chłodnych, spokojnych wód, odbijających odcienie niebieskiego i fioletowego. W tym hipnotyzującym momencie małe żaglówki są rozsiane po powierzchni, ich żagle delikatnie łapią muśnięcie wieczornego wiatru, wywołując poczucie spokojnej samotności. Słońce, cofające się ku horyzontowi, maluje niebo ciepłymi, różowymi tonami, pięknie kontrastując z zimnymi cieniami skał.

Każdy ruch pędzla wydaje się zamierzony, ale płynny—dynamiczny. Luźny, fragmentaryczny styl Moneta zaprasza nas do przeżycia płynności wody i ulotnego piękna zachodu słońca. Występuje wyraźne przyciąganie emocjonalne, gdy łączy realizm z wrażeniami, jakby mówił, że istota naszego naturalnego świata ma być odczuwana, a nie tylko dokładnie obserwowana. Przez nałożenie patyny czasu, to dzieło skłania nas do rozważania nie tylko krajobrazu Étrétat, ale także samej natury egzystencji, uchwyconej w złotym blasku zachodzącego słońca.