Dzieło uchwyciło wspaniałość pasma górskiego; dominujący szczyt góruje nad środkiem, a jego surowa twarz została wyrzeźbiona przez czas i pogodę. Umiejętne użycie akwareli przez artystę ożywia scenę, a zaśnieżone górne zbocza pięknie kontrastują z cieplejszymi tonami skał. Czuję poczucie podziwu, patrząc na skalę natury.

Kompozycja prowadzi wzrok w górę, podkreślając pionowość gór, a niebo stanowi miękkie tło. Paleta barw jest stonowana, dominują chłodne błękity i szarości, przeplatane tonami ziemi skał. Subtelne pociągnięcia koloru sugerują grę światła i cienia na ścianach gór; to tak, jakby powietrze było świeże i rzadkie i prawie słychać wiatr świszczący przez szczyty. Obraz wywołuje poczucie samotności i trwałej mocy świata przyrody.