Scena rozgrywa się przede mną, widok wybrzeża pełen dramatu burzliwego dnia. Łodzie rybackie, których maszty sięgają wzburzonego nieba, osiadły na brzegu, ich kształty odcinają się na tle rozbijających się fal. Grupa postaci, prawdopodobnie rodziny rybaków, kuli się na wydmach, ich ciemne ubrania kontrastują z bladym piaskiem i wzburzonym morzem. Artysta mistrzowsko uchwycił ruch chmur; wirują i pęcznieją, rzucając cienie tańczące nad wodą. Paleta barw zdominowana jest przez stonowane odcienie szarości, brązu i błękitu, przeplatane sporadycznymi błyskami bieli rozbijających się fal. Prawie czuję zimny wiatr i słyszę szum oceanu; to mocne i sugestywne dzieło, które mówi o trudach i prostej godności życia nad morzem.