Dzieło prezentuje spokojny widok starożytnych ruin odbijających się w spokojnych wodach rzeki. Kompozycja jest starannie zrównoważona, ze zwietrzałymi budowlami zajmującymi centralne miejsce, których formy zmiękczone są grą światła i cienia. Umiejętne użycie akwareli przez artystę wnosi do sceny eteryczną jakość; kolory są żywe, a jednocześnie na tyle stonowane, aby oddać poczucie historycznej głębi i ponadczasowości. Odbicie w wodzie jest równie ważne jak same budynki, podwajając efekt wizualny i tworząc poczucie symetrii i spokoju. Postacie ludzi na pierwszym planie, być może lokalnych mieszkańców, dają poczucie skali i życia. Ogólny efekt to spokojny majestat, zapraszający widza do kontemplacji tajemnic i wspaniałości przeszłości.