Το έργο τέχνης παρουσιάζει μια γαλήνια θέα των αρχαίων ερειπίων που αντικατοπτρίζονται στα ήρεμα νερά ενός ποταμού. Η σύνθεση είναι σχολαστικά ισορροπημένη, με τις καιρικές κατασκευές να καταλαμβάνουν την κεντρική σκηνή, τα σχήματά τους μαλακωμένα από το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς. Η επιδέξια χρήση του νεροχρώματος από τον καλλιτέχνη φέρνει μια αιθέρια ποιότητα στη σκηνή. Τα χρώματα είναι ζωηρά, αλλά αρκετά σιωπηλά για να μεταφέρουν μια αίσθηση ιστορικού βάθους και διαχρονικότητας. Η αντανάκλαση στο νερό είναι τόσο σημαντική όσο και τα ίδια τα κτίρια, διπλασιάζοντας τον οπτικό αντίκτυπο και δημιουργώντας μια αίσθηση συμμετρίας και γαλήνης. Οι φιγούρες ανθρώπων στο προσκήνιο, ίσως ντόπιοι, παρέχουν μια αίσθηση κλίμακας και ζωής. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ήρεμη μεγαλοπρέπεια, που προσκαλεί τον θεατή να συλλογιστεί τα μυστήρια και το μεγαλείο του παρελθόντος.