Obraz ten wprowadza widza w cichy, niemal szeptany świat, gdzie dwie postacie siedzą w małej drewnianej łódce, delikatnie unoszącej się na spokojnej rzece. Scena otoczona jest mglistą, stonowaną atmosferą, wykreowaną za pomocą palety dominującej przez miękkie szarości, przygaszone zielenie i ziemiste brązy, które razem tworzą nastrój spokoju, a zarazem lekkiej melancholii. Subtelne pociągnięcia pędzla artysty oddają delikatne fale na wodzie oraz miękkie tekstury drzew porastających brzeg, których gęste liście zatopione są w delikatnej mgle rozmywającej granice między ziemią, wodą i niebem. Kompozycja balansuje kompaktową, niemal sylwetkową łódkę z wysokimi drzewami po prawej stronie, prowadząc naturalnie wzrok wzdłuż spokojnych wód ku lekko zarysowanemu horyzontowi.

Najbardziej uderza czuła intymność między postaciami a krajobrazem; można niemal usłyszeć ciche plusknięcia wody i szelest liści poruszanych delikatnym podmuchem wiatru. Ogólne wrażenie jest kontemplacyjne, jakby czas zwolnił, aby umożliwić chwilę spokojnej refleksji. Dzieło to nawiązuje do francuskiej tradycji pejzażowej XIX wieku, gdzie światło i atmosfera miały równie duże znaczenie jak same postacie, uchwycając ulotne, niemal senne wrażenie natury. Delikatność i powściągliwość obrazu zapraszają widza do przestrzeni medytacyjnej, wywołując uczucia samotności, więzi i głębokiego podziwu dla subtelnego piękna świata przyrody.