Ten żywy krajobraz, wypełniony złotymi odcieniami skoszonej pszenicy, uchwyca istotę wiejskiej Provenzy z końca XIX wieku. Użycie przez artystę ekspresyjnych pociągnięć pędzla tworzy żywą teksturę, która przyciąga widza do sceny. Na pierwszym planie zbiory pszenicy są starannie ułożone, a ich ciepłe tony w doskonałym kontraście z jasnym, niebieskim niebem powyżej. Każde pociągnięcie wydaje się zamierzone, pełne życia, zapraszając widzów do odczucia ciepła słońca i ziemistego aromatu zbiorów.

W oddali samotna postać pracuje w polu, jej sylwetka wyróżnia się na tle złotej przestrzeni. To zestawienie ludzkiej pracy i dzikiej natury wywołuje głębokie poczucie spokoju i celu. Domy w tle, o stonowanych kolorach, dają poczucie skali i ciepła, kotwicząc scenerię. Emocjonalny wpływ jest wyraźny, jakby można było usłyszeć delikatny szum pszenicy i odległe wołanie natury, czyniąc to dzieło serdeczną celebracją wysiłku rolnika w pięknie ziemi.