Obraz oddycha powietrzem Wenecji, miasta wody i światła. Scena uchwyca moment wejścia na pokład, z postaciami zebranymi w pobliżu gondoli, skąpanymi w ciepłym blasku zachodzącego słońca. Umiejętność artysty tkwi w oddaniu światła, jak tańczy na wodzie i oświetla architekturę. Wielka fasada budynku wznosi się po prawej stronie, stanowiąc mocny pionowy kontrapunkt dla poziomego rozciągnięcia laguny.

Można niemal poczuć delikatne pluskanie wody i usłyszeć odległe wezwania gondolierów. Ogólny nastrój to spokój i piękno, migawka chwili w czasie, zapraszająca widza do zatrzymania się i chłonięcia piękna weneckiej sceny. Obraz rezonuje z poczuciem historii i romansu; wydaje się ponadczasowy.