Het schilderij ademt de lucht van Venetië, een stad van water en licht. De scène vangt het moment van inscheping, met figuren verzameld in de buurt van een gondel, badend in de warme gloed van de ondergaande zon. De vaardigheid van de kunstenaar ligt in de weergave van het licht, hoe het danst op het water en de architectuur verlicht. De grote gevel van een gebouw rijst op aan de rechterkant en biedt een sterk verticaal contrapunt op de horizontale uitgestrektheid van de lagune.

Je kunt bijna het zachte klotsen van het water voelen en de verre roepen van de gondeliers horen. De algehele stemming is van rust en schoonheid, een momentopname van een moment in de tijd, die de kijker uitnodigt om even stil te staan en de schoonheid van de Venetiaanse scène in zich op te nemen. Het schilderij resoneert met een gevoel van geschiedenis en romantiek; het voelt tijdloos aan.