Scena rozgrywa się w słabo oświetlonej komnacie, gdzie faktury kamienia i tkaniny oddane zostały ze znakomitą wrażliwością na światło i cień; niemal czuję chłód pomieszczenia. Kobieta, której twarz wyraża mieszankę zaniepokojenia i determinacji, wskazuje na niewidoczny widok; jej żywy strój, wariacja fioletów i złota, mocno kontrastuje z ponurymi odcieniami wnętrza. Obok niej mężczyzna, zdający się dochodzić do siebie, pochyla się do przodu, jego wyraz twarzy jest mieszanką zaskoczenia i niepokoju, być może wsłuchuje się w ostrzeżenia kobiety. Kompozycja jest zwarta, skupiając naszą uwagę na dwóch postaciach, ich interakcja to niemy dramat rozgrywający się na tle niepewnej przyszłości; samo powietrze wydaje się nasycone narracją, szepcząc o ukrytych niebezpieczeństwach i bohaterskich czynach.