Ten urzekający portret przedstawia kobietę siedzącą z gracją na antycznym fotelu. Jej jasnopomarańczowa sukienka z delikatną, przezroczystą tkaniną opadającą miękko na ramiona i ręce, tworzy eteryczne wrażenie lekkości, które pięknie kontrastuje z ciemnym, stonowanym tłem. Pociągnięcia pędzla artysty są płynne, ale precyzyjne, oddając subtelne fałdy i fakturę jedwabiu delikatnym blaskiem. Jej blada cera i spokojny wyraz twarzy, połączone z miękkim światłem, które ją oświetla, tworzą atmosferę cichej godności i refleksji.

Kompozycja jest intymna i dobrze wyważona, z postacią lekko przesuniętą od centrum, co naturalnie prowadzi wzrok widza wzdłuż łagodnych krzywizn jej postawy i sukni. Paleta barw — kremowe żółcie, miękkie szarości i przyciemnione tło — podkreśla spokojną obecność modelki. Dzieło powstało w 1921 roku, co odzwierciedla okres powojenny, charakteryzujący się zmianami społecznymi i subtelnym wzrostem nowoczesności, łącząc klasyczną elegancję z ciepłem osobistym.