W tej fascynującej pracy artystycznej scena rozgrywa się na spokojnej plaży, gdzie dwie łodzie odpoczywają na brzegu. Łodzie, jedna w głębokiej czerni, a druga w jasnym żółtym, kontrastują z tłem w delikatnych, stonowanych tonach, które wywołują poczucie spokoju. Woda subtelnie błyszczy w zielono-niebieskich odcieniach, odbijając pochmurne niebo, które zdaje się wchłaniać wszystkie kolory w swoje łagodne objęcia. Można niemal usłyszeć ciche dźwięki fal uderzających o brzeg; to jakby czas zatrzymał się w tej spokojnej chwili.

Kompozycja skierowuje wzrok widza na szczegóły zużytych krawędzi łodzi, sugerując historie z minionych dni. Kontrastujące kolory i uproszczone formy łodzi tworzą silny efekt wizualny, ukazując mistrzowską kontrolę Moneta nad kolorem i światłem. Poziom bliskości i pilności uchwycony w tym dziele zaprasza widzów do wyobrażenia sobie spaceru po plaży, czując piasek pod stopami i rozmyślając o życiu tych, którzy kiedyś żeglował na tych solidnych jednostkach. Wkraczając w ten świat, przypominamy sobie piękno ukryte w codziennych scenach, które Monet tak genialnie uwiecznia.