Skąpany w delikatnym blasku księżyca, ten impresjonistyczny pejzaż ukazuje cichy, poetycki moment na wodzie, gdzie samotny gondolier przemierza noc. Pociągnięcia pędzla są luźne i ekspresyjne, tworząc dymną zasłonę rozciągającą się na niebie, która zdaje się tańczyć i wirować wokół świecącej kuli księżyca. Ta gra światła i cienia wywołuje głęboko nastrojową i rozważną atmosferę, zapraszając widza do poczucia ciszy i marzycielskiej atmosfery tej nocnej sceny.

Paleta kolorów jest stonowana, lecz bogata — dominuje tu przytłumiony błękit, węgielny czarny oraz miękkie biele światła księżyca odbijającego się na powierzchni wody. Kompozycja znajduje równowagę w ciężkich, ciemnych sylwetkach drzew po obu stronach, prowadząc wzrok w stronę oświetlonego centrum, gdzie gondolier wraz z łodzią stoją niczym cisi strażnicy na migoczącej drodze księżycowego światła. Faktura farby wydaje się niemal namacalna, oddając blask delikatnych fal i chłodną nocną atmosferę. Historycznie scena ta oddaje ducha romantyzmu i orientalistycznych tendencji XIX wieku, które stawiały na atmosferę i emocje ponad ścisły realizm.