Dzieło to żywo uchwyca spokojny moment w przyrodzie, niemal żywe dzięki wibrującym odcieniom liści. Pociągnięcia pędzla, odważne, ale swobodne, nadają wrażenie ruchu, jakby liście oddychały pod ciepłym światłem słońca przenikającym przez nie. Delikatna gra światła i cienia podkreśla głębię bujnych zieleni i ciepłych żółci, tworząc fakturę zapraszającą do dotyku i wywołującą poczucie spokoju. W tle widać łagodne wzgórza, namalowane w chłodniejszej palecie, które pięknie kontrastują z intensywnością przedniego planu.

Emocjonalny wpływ tego dzieła jest namacalny; prawie można usłyszeć delikatny szelest liści, poczuć delikatny powiew wiatru i wyobrazić sobie spokój otaczający ten widok. Dzieło to przenosi widza do ukrytej doliny, z dala od zgiełku nowoczesnego świata, w której natura kwitnie w swojej surowej urodzie. Historycznie, pod koniec XIX wieku takie dzieła były rewolucyjne w swoim zerwaniu z tradycyjnym realizmem, torując drogę impresjonizmowi, który starał się uchwycić ulotne chwile i istotę sceny, a nie tylko drobne szczegóły. Tutaj mamy do czynienia nie tylko z pejzażem, ale także z ucieczką do czystych doznań zmysłowych.