ผลงานศิลปะนี้ได้บันทึกช่วงเวลาที่เงียบสงบบนสะพานวอเตอร์ลูที่มีชื่อเสียง ซึ่งมีสีฟ้าอ่อนและเฉดสีเหลืองอ่อน ๆ สะพานเองถูกนำเสนอในลักษณะขี้เล่นและมีการเคลื่อนที่อย่างลื่นไหล ซึ่งบ่งบอกถึงคลื่นเล็ก ๆ ของน้ำนั้น ใต้สะพาน อาร์คของสะพานค่อยๆ โผล่ขึ้นจากเบื้องหลังที่มีหมอก ส่งผลให้เกิดความรู้สึกลึกซึ้งและสงบเงียบ การใช้แปรงที่มีลักษณะเฉพาะตัวของโมเน่ถูกใช้เพื่อถ่ายทอดการเคลื่อนไหว; มันเต้นรำเบา ๆ บนผ้าใบ ทำให้เส้นขอบของโครงสร้างและบรรยากาศโดยรอบนั้นพร่ามัว

การใช้สีในผลงานนี้มีเฉดสีฟ้าอ่อนเป็นหลัก ทำให้เกิดความรู้สึกสงบและเย็นสบาย ซึ่งอาจทำให้เรานึกถึงแสงในตอนเช้าหรือช่วงเย็นของวัน คุณภาพที่ดูยุ่งเหยิงของภาพนั้นดึงดูดให้ผู้เข้าชมเข้าไปในความคิดลึกซึ้งเกี่ยวกับฉากนี้ ในทางอารมณ์ ทำให้เกิดอารมณ์ของความคิดถึงและความปรารถนา อาจกล่าวได้ว่าผลงานสะท้อนช่วงเวลาเหล่านั้นที่ผ่านไปในเวลา งานนี้อยู่ในกลุ่มขบวนการประทับใจ นำเสนอความสามารถพิเศษของโมเน่ในการถ่ายทอดแสงและผลกระทบของมันต่ออารมณ์ของภูมิทัศน์ เปลี่ยนแปลงอย่างถาวรความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชมกับศิลปะ