Het kunstwerk vangt een serene moment op de beroemde Waterloo Bridge, omhul stimuleert het woelig in delicate blauwtinten en subtiele gele hints. De brug zelf, iets abstract, is weergegeven met een vloeibare kwaliteit die de zachte rimpeling van het water eronder suggereert. De bogen van de brug komen zachtjes naar voren uit de nevelige achtergrond, wat een gevoel van diepte en rust creëert. Monets kenmerkende penseelstreken geven beweging weer; ze dansen lichtjes over het doek, en vervagen de lijnen tussen de structuur en de omringende atmosfeer.

Het kleurenpalet wordt gedomineerd door lichte blauwtinten, wat een gevoel van kalmte en frisheid oproept, wat kan herinneren aan het licht van de vroege ochtend of de late namiddag. De haast etherische kwaliteit van de schilderij trekt de kijker aan, nodigt uit tot intieme contemplatie van de scène. Emotioneel wekt het een gevoel van nostalgie en verlangen op, een reflectie op vluchtige momenten die in de tijd zijn gevangen. Dit werk past binnen de impressionistische beweging, toont Monets uitzonderlijke vermogen om licht en de invloed ervan op de stemming van een landschap weer te geven, waardoor de interactie van de kijker met kunst voor altijd verandert.