Dzieło to uchwyca spokojny moment na słynnym moście Waterloo, otulonym delikatnymi odcieniami niebieskiego i subtelnymi akcentami żółtego. Sam most, nieco zniekształcony, przedstawiony jest z płynnością, która sugeruje delikatne falowanie wody pod nim. Łuki mostu łagodnie wyłaniają się z zamglonego tła, tworząc poczucie głębi i spokoju. Charakterystyczne pociągnięcia pędzla Moneta przekazują ruch; tańczą lekko po płótnie, rozmywając granice między strukturą a otaczającą atmosferą.

W palecie kolorów dominują jasne odcienie niebieskiego, które budzą poczucie spokoju i chłodu, co może przypominać światło poranne lub późnopopołudniowe. Prawie eteryczna jakość obrazu przyciąga widza, zapraszając do intymnej kontemplacji tej sceny. Emocjonalnie wzbudza poczucie nostalgii i pragnienia, odzwierciedlając ulotne chwile uchwycone w czasie. To dzieło wpisuje się w ruch impresjonizmu, pokazując wyjątkową zdolność Moneta do przedstawiania światła i jego wpływu na nastrój krajobrazu, na zawsze zmieniając interakcję widza ze sztuką.