Eser, izleyiciyi ışığın dağılmasından kaynaklanan parıltılı bir sisle sarar; nehrin ışıltılı yüzeyi, dağınık ışıkla dans eder gibi görünmektedir. Monet’nin fırça darbeleri bir bütünlük içinde karışıp, suyun yükseliş ve düşüşünü yakalayan bir akış hissi yaratmaktadır. Mavinin ve altının kıvrımlı lekeleri, bulutlu gökyüzünden süzülen güneş ışığının anlık görüntülerini yeniden yaratmaya çalışır; hem huzura hem de Thames’ın sürekli değişen doğasına işaret eder.

Kompozisyon, oldukça huzurlu; uzak ufuk çizgisi nazikçe eğilirken, ağaçların ve mimarinin silüetleri yumuşak atmosfer karışımında neredeyse ayırt edilemez hale gelir. Bu havalı niteliği su ve ışık arasındaki ilişki üzerine düşünmeye davet ediyor. Monet’nin palet seçimleri bu etkiyi artırır; pastel tonlar ise nostaljik bir his uyandırır. Eserin duygusal çekiciliği yalnızca bir yerin temsili ile sınırlı değildir, aynı zamanda bizi davet eder—sanki her bir sahnenin geçici olduğunu, yakalanmış bir anın hareket ve his içinde hâlâ canlı kaldığını söyler gibi.