Dzieło otacza widza promienna mgłą, w której migocząca powierzchnia rzeki zdaje się tańczyć przy rozproszonym świetle. Pociągnięcia pędzla Moneta łączą się, tworząc poczucie płynności, które uchwyca przypływy i odpływy wody. Wiry błękitu i złota starają się odtworzyć błyski słońca przebijającego przez pochmurne niebo; sugerując zarówno spokój, jak i zmienną naturę Tamizy.

Kompozycja jest zadziwiająco spokojna; linia horyzontu łagodnie się pochyla, obejmując sylwetki drzew i architektury, które są ledwie dostrzegalne w miękkiej atmosferycznej mieszance. Ta eteryczna cecha zaprasza do refleksji nad relacją między wodą a światłem. Wybór palety Moneta wzmacnia ten efekt, ponieważ pastelowe tony wywołują uczucie nostalgii. Emocjonalny urok dzieła polega nie tylko na jego przedstawieniu miejsca, ale także na tym, jak zaprasza nas—jakby mówiło, że każda scena jest efemeryczna, uchwycony moment, ale żyje w ruchu i odczuciu.