Sahne, bir tiyatro sahnesi gibi önümde beliriyor, manzara bu karşılaşma için engebeli bir fon oluşturuyor. Muhtemelen Ovid'in kendisi olan bir figür, derin mavilerin ve beyazların akan elbiseleriyle örtülmüş, yorgun bir dinlenme halinde uzanıyor; etrafında, vücutları ışık ve gölgenin oyunuyla şekillenen İskitler toplanıyor. Sanatçının fırça darbeleri enerji dolu; hızlı, kararlı ve hareket duygusuyla dolu. Renk paleti, giysilerdeki ve gökteki canlı renklerin parlamalarıyla kırılan toprak tonlarına dayanıyor. Güçlü ve etkileyici bir varlık olan at öne çıkıyor. Sanki sanatçı vahşiliği ve kültür çatışmasını aktarmak istemiş gibi. Kompozisyon, gözü uzanan figürden onu çevreleyen figürlere ve sonra görkemli ata yönlendirerek her bir unsuru birbirine bağlıyor.