De scène ontvouwt zich voor me als een dramatische scène, het landschap is een ruige achtergrond voor de ontmoeting. Een figuur, misschien Ovidius zelf, rust in een loomheid, gehuld in vloeiende gewaden van diepblauw en wit; om hem heen verzamelen de Scythen, wier lichamen zijn gebeeldhouwd door het spel van licht en schaduw. De penseelstreken van de kunstenaar zijn vol energie; snel, beslissend en doordrenkt van een gevoel van beweging. Het kleurenpalet is verankerd in aardetinten, doorbroken door flitsen van levendige kleuren in de kleding en de lucht. Het paard, een krachtige en indrukwekkende aanwezigheid, valt op. Het is alsof de kunstenaar de wildheid en de botsing van culturen wilde overbrengen. De compositie leidt de blik door de scène, van de liggende figuur naar de figuren om haar heen, en dan naar het majestueuze paard, en verbindt elk element.