Bu etkileyici eserde, yalnız bir figür, aşk ve anıların sembolü olan yeşil fesleğin bir saksısının yanında duruyor; Rönesans'ın romantizminde derinlere dalmış. Kıyafetinin karmaşık dokusu, derin maviler ve altınlarla süslenmiş, soyluluk ve trajedi havasını yansıtıyor; bu, Isabella'nın kaybettiği aşkının somut anısıyla sarılmasına karşı hissettiği acıyı kapsıyor. Bu acı, akışkan beyaz elbisesiyle yumuşatılıyor ve bir tezat yaratıyor; bu da onun ruhsal varlığını güçlendiriyor ve derin bir melankolik güzellik uyandırıyor.

Kompozisyon, izleyiciyi, bakım yapılan çalılıklardan oluşan, keşif ve kaçışa davet eden zarif bir merdivenle çevrili zengin bir bahçe ortamını keşfetmeye yönlendiriyor. Doğanın yeşil tonları ve yumuşak kahverenginin sıcak renk paleti, canlı kırmızı ile noktalanıyor; bu bir açan çiçek, belki de bu özünde romantik hikayede sarmaşık haline gelen tutkulara dair kesin bir ipucu. Eser, ışık ve gölge arasındaki nazik etkileşimini aşkın geçici doğasının dokunaklı bir hatırlatcısına dönüştüren duygularla doluyor; aynı zamanda bu değerli fesleğen gibi anılarda ya da sembollerde sıklıkla korunan hazine.