W tym poruszającym dziele sztuki samotna postać stoi obok doniczki z zieloną bazylią, symbolem miłości i pamięci, zanurzonej w romantyzmie renesansu. Złożony materiał jej bogatej szaty, ozdobiony głębokimi odcieniami niebieskiego i złota, emanuje aurą szlachetności i tragedii, uchwycając smutek Izabelli, gdy kurczowo trzyma się namacalnych wspomnień o swojej utraconej miłości. Ten ból zostaje złagodzony przez jej spływającą białą suknię, co stanowi kontrast, który podkreśla jej eteryczną obecność i wywołuje głębokie, melancholijne piękno.

Kompozycja zaprasza widza do odkrywania bujnego otoczenia ogrodu, z przyciętymi żywopłotami otaczającymi eleganckie schody, które zachęcają do odkrywania i ucieczki. Ciepła paleta kolorów składająca się z ziemistych zieleni i delikatnych brązów jest podkreślana żywymi akcentami czerwieni - kwiatem w pełni kwitnienia, może być to znaczący ukłon w stronę namiętności splecionych w tej niemal romantycznej narracji. Dzieło tętni emocjami, przekształcając delikatną interakcję światła i cienia w przejmujące przypomnienie ulotnej natury miłości, której skarby często są przechowywane w pamięci lub symbolach, jak ten cenny bazyli.