Bu resim, biraz çekingen bir pozda oturan yalnız bir figürü tasvir ediyor; koyu, dokulu bir takım elbise giymiş olan bu figür, bir içe dönüklük ve düşüncelilik hissi yayıyor. Güçlü fırça darbeleri ve canlı palet, toprak tonları ve derin yeşilleri kullanıyor; bunlar rahatsız etmeksizin birleşerek arka planda sıcak ve davetkâr bir atmosfer yaratıyor. Özellikle, koltuğun dokusunun zenginliği, figürün giysisinin ihtişamını yansıtıyor; bu, konu ve çevre arasında bir bağlantı vurgulayarak bakışları çekiyor ve portreye derinlik katıyor.

Van Gogh'un belirgin fırça stili, esere içsel bir enerji kazandırıyor, adeta duygusallıkla dolup taşıyor. İfade edici fırça darbeleri, yalnızca figürün fiziksel varlığını aktarmakla kalmıyor, aynı zamanda bir hikaye de öneriyor; belki de bu kişinin sessiz düşünceleri ve yaşam deneyimleri. Figürün duruşu ve bakışları, belirli bir kırılganlık iletiyor; seyircileri düşünceli bir anın içine davet ediyor. Bu eserin tarihsel bağlamı, onu Van Gogh'un evrilen stiline yerleştiriyor; o dönem, portre denemeleri yaparken, konularının duygusal derinliğini keşfediyordu ve bu, onun sanat dünyasındaki önemini pekiştiriyordu.