Bu resim, deniz kenarında çıplak ayak duran iki genç Breton kızını yakalıyor; yüz ifadeleri düşünceli ve sessiz, geleneksel giysilerinin toprak tonlarıyla sarılmış. Sanatçı, derin mavi, yeşil ve kirli sarıdan oluşan zengin bir palet kullanmış; kızların ayaklarının altındaki kırmızımsı toprakla kontrast oluşturarak mekân ve ruh halini canlıca çağrıştırıyor. Kompozisyon samimi ve çarpıcı; figürler biraz merkezin dışında, izleyicinin gözünü özellikle düşünceli yüzlere ve ellerin ince hareketlerine çekiyor; bu eller hafif bir gerilim taşıyor gibi.

Sanatçının post-empresyonist tarzına özgü fırça darbeleri belirgin ve kasıtlı; şekil ve dokuları ortaya koyarak kumaş ve manzaraya dokunsal bir kalite katıyor. Uzakta kıvrımlı desenlerle resmedilmiş deniz, tepelerle kaynaşıyor ve kızların iç dünyasını yankılayan düşsel bir arka plan oluşturuyor. Resimduygu yüklü: masumiyet ve dünya bilincinin karışımı; 19. yüzyıl sonlarında Breton kıyılarındaki hayatın sertliği karşısında gençliğin kırılgan güzelliğini sunuyor. Bu yapıt, sessiz ama yoğun bir titreşimle çocukluk, kültürel kimlik ve doğayla yakın bağ temalarını düşündürüyor.