Obraz przedstawia dwie młode bretońskie dziewczęta stojące boso nad morzem, ich wyrazy twarzy są zamyślone i ciche, ubrane w tradycyjne stroje w ziemistych odcieniach. Artysta używa bogatej palety głębokich błękitów, zieleni i ochry, kontrastującej z czerwonawą ziemią pod ich stopami, co wywołuje żywe poczucie miejsca i nastroju. Kompozycja jest intymna, ale uderzająca, figury nieco przesunięte wobec centrum, przyciągając wzrok ku ich kontemplacyjnym twarzom i subtelnym gestom rąk, które zdają się nieść delikatne napięcie.

Pociągnięcia pędzla, charakterystyczne dla postimpresjonistycznego stylu artysty, są celowe i widoczne, kształtując formy i tekstury, nadając tkaninom i krajobrazowi dotykalną jakość. Oddalone morze, namalowane wirującymi wzorami, łączy się z falującymi wzgórzami, tworząc oniryczne tło, które odzwierciedla wewnętrzne światy dziewczynek. Obraz niesie wyraźny ciężar emocjonalny: mieszankę niewinności i świadomości świata, kruchego piękna młodości kontrastującego z surowością życia na bretońskim wybrzeżu pod koniec XIX wieku. Obraz wibruje cichą intensywnością, zapraszając do refleksji nad tematami dzieciństwa, tożsamości kulturowej i intymnej więzi z naturą.