Sahne, kaslı bir figürün cansız bir kadını kucağında taşımasıyla dramatik bir hava ile açılıyor. Işık ve gölgenin oyunuyla vurgulanan fiziği, muazzam bir güce işaret ediyor, ancak ifadesi derin bir kederi ortaya koyuyor. Kararlı bir adımla, neredeyse umutsuz bir aceleyle hareket ediyor. Solgun ve görünüşe göre huzurlu olan kadın, onun acı dolu yolculuğunun nesnesi; hareketsiz formu, onun canlı ve güçlü varlığıyla tezat oluşturuyor. Akan elbiseler giymiş, diz çökmüş bir figür, sahnenin duygusal ağırlığını vurgular; duruşu acı ve yalvarışı ifade ediyor.